Willem Dooijewaard was een serieus, rustig en integer persoon, met grote verlangens. Hij wilde vreemde landen zien en verre volkeren. Hij kreeg hij het voor elkaar om via een vriend van zijn vader als één van de eerste schilders naar Nederlands Indië te komen. En Dooijewaard trok verder. In 1929 beklom hij al de Himalaya. Tijdens zijn reizen wist hij mensen direct aan zich te binden en vroeg hen of hij ze mocht schilderen terwijl zij bezig waren met hun dagelijkse bezigheden. Meestal mocht dat. Dooijewaard beschaamde hun vertrouwen niet. Ook in Europa wist Dooijewaard zijn communicatieve vaardigheden te benutten.
Hij kreeg in 1938 carte blanche van de schouwburgdirectie in Nice, om de balletdanseressen van de schouwburg te tekenen. Dooijewaard schilderde ze op een luchtige, bevallige en wat frivole manier. Kenmerkend voor de balletwereld uit die tijd. Het was zijn verdienste dat hij de balletdanseressen zo ‘echt’ wist weer te geven. Willem Dooijewaard werkte nooit met modellen. Zijn liefde voor echte mensen (liefst in een ongerepte omgeving) uitte hij via zijn schilderijen. Inmiddels zijn die over de hele wereld te bewonderen. Van Amerika tot Mongolië. Gelukkig ook nog in Nederland o.a. in het Singer in Laren.
