Leo Gestel schilderde vooral landschappen, stillevens en portretten. Van 1904 tot 1921 woonde hij in Amsterdam. Tussen 1904 en 1911 reisde Gestel drie keer voor enige tijd naar Parijs, twee keer samen met Jan Sluijters. Beide schilders wilden heet van de naald kennis nemen van de elkaar snel opvolgende nieuwe Franse kunststromingen zoals luminisme (of post-impressionisme), fauvisme en kubisme. Die stromingen beïnvloedden vervolgens hun eigen werk. Van 1921 tot 1929 woonde Leo Gestel in Bergen, waar hij vanaf 1911 vaak de zomers had doorgebracht. In die plaats maakte hij kennis met het expressionisme van de Franse schilder Le Fauconnier en van Vlaamse expressionisten. Bergen vormde naast Groningen een tweede centrum van expressionisme, dat in Bergen vooral Frans was georiënteerd. In 1929 brandde Gestels huis en atelier af, waarbij veel werk van hem verloren ging. Daarna ging hij in Blaricum in Het Gooi wonen. Leo Gestel was geen oorspronkelijke vernieuwer van de schilderkunst, maar hij had wel een bijzonder talent. Hij was bijzonder gretig in het toepassen van vernieuwingen, waarvan hij – samen met Jan Sluijters – in Parijs had kennisgenomen. Met prachtige resultaten experimenteerde hij met neo-impressionisme (na 1904), met fauvisme (1911-1913) met kubisme (1912-1915) en met expressionisme (nadien).
Dit is een bloemstuk zonder vaas en zonder achtergrond. Je zou bijna het idee krijgen dat het uit een groter doek is gesneden, zo overwoekeren de bloemen de rand. Het is bijna abstract, al zijn sommige bloemsoorten nog wel te herkennen: de rode klaprozen, de roze bottelrozen en de oranje goudsbloemen. Twee vergelijkbare, bijna twee keer zo grote stillevens uit 1912, zijn in het bezit van het Gemeentemuseum te Den Haag. Die bevatten echter meer kubistische elementen en zijn minder geabstraheerd.
